تبليغاتX
تقديم به ياوران روزگار غربتم

تقديم به ياوران روزگار غربتم

این سوت آخر است و غریبانه می رود تنهاترین مسافر تو از دیار تو

 

سوار تنها از سمت کدام جاده عبور  کرده ای

که بوی عطر گلهای وحشی را می دهی

بگذار تا باد شمیم دلکش نگاهت را به من هدیه کند ....آه ای سفر کرده چه می توان گفت

وقتی قلب من از جنس آیینه است

و دستهای سرد تو خالی  از عشق

وقتی که می رفتی فکرش را می کردی که نگاه منتظری در این سوی کرانه دریا ترا بجوید

آه ای مسافر آ آیا می توانی پس از این انتظار طولانی مرا به کلامی میهمان کنی

وقتی نیستی تنهایی عظیمی است

تماشا کن

احساس سردت خاکستر عشق را بر موهایم می نشاند

گوی گونه هایم جایش را به خطوط چروک می سپارد

باور نمی کنی؟نگاهم کن

خیال نکن باور ترا باد می برد

نگذار ترک آیینه قلبم عمیق شود

شاید اتهام تو بی خبری است

افسوس

 چقدر یاد ترا در قلبم آب می دادم

اما تو در پیچ و خم جاده چقدر بی رحمانه یاد مرا جا گذاشتی

دیگر باور نمی کنم که از تلاقی دو نگاه عشق معنا می شود

در هیچ نگاهی مهربانی و گرما را حس نمی کنم

سایه های سیاه مرا تسخیر کرده اند

کلمات زیبا بر دلم نمی نشیند

روزها چقدر سخت می گذرند و لحظه دیدار نمی رسد

حقیقت این است تو هر گز عاشق  نبوده ای

اگر از دوست داشتن گفتی دروغ بود

و شاید آن اعتراف حاصل جدال وجدان بود و دلسوزی

خوب درک می کنم

حقیقت این است تو هر گز عاشق نبوده ای

 

+نوشته شده در پنجشنبه 28 آبان1388ساعت21:18توسط مهسا ، تنهاترين مسافر | |

 

 

 

+نوشته شده در سه شنبه 12 آبان1388ساعت22:26توسط مهسا ، تنهاترين مسافر | |

 

 من مثل هیچ کس نیستم...........  

    وقتی باران می بارد عاشق میشوم 

                          با پاییز میرقصم 

                                             با تابستان آتش میگیرم

و با بهار میشکفم

       گوش کن............... 

     صدای خش خش گامهای من است که دنیا را میلرزاند 

                         نگاه کن .............. 

                چشمان من است که خورشید را روشن میکند  

                     نگاه من است که آسمان را آبی میکند 

وقتی آمدم پاييز بود 

                   گریه هایم در باد پیچید 

                           و نفس هایم شاخه ها را لرزاند 

        قلبم خورشید را روشن کرد............ 

چشمانم آسمان را لمس کرد 

 برق چشمانم رعدی شد و آسمان را لرزاند....

ابرهای آبی خاکستری شدند و  

                                  باران بارید............... 

   نم نم باران صورتم را خیس کرد 

                              صدای موسیقی باران در برگها پیچید.............. 

   ومن عاشق شدم....

 

  

آن شب ستاره ها می رقصیدند. 

                  مهتاب بر من میتابید 

  نسیم آهسته نوازشم می داد 

                                و دنیای کوچکم آبی بود

دریا آرام و من هم آغوش فرشته ای مهربان بودم 

آنروز که آمدم پاييز بود

                   خورشید بود.سرخ بود و سبز............ 

 *************************

و روزی که خواهم رفت باز هم پاییز است  

                      روزی شبیه امروز..........................

     زرد است .سرد است و باز هم بارانیست......... 

                    وقتی چشمانم را میبندم  

                                 باز هم ابرهای خاکستری می آیند 

              و باران میبارد............. 

    برق چشمانم خاموش میشود 

                         و رگباری آسمان را میلرزاند......... 

 

               و من برای همیشه به خواب میروم 

                         ستاره ام خاموش میشود 

                        خورشید یخ میبندد.......... 

     دیگر هیچکس رنگین کمان را نخواهد دید 

                        روزی که خواهم رفت پاییز است  

 

                                روزی شبیه امروز.......... 

میبینی........... 

                       من مثل هیچکس نیستم. 

 

+نوشته شده در دوشنبه 11 آبان1388ساعت22:14توسط مهسا ، تنهاترين مسافر | |

زطبعم شعر می روید                                   

مگر احساس می میرد

زمانی که تو می مانی درون قطعه قلبم

چرا از من نمی گویی چرا با ما نمی خوانی    

                      و خورشید نگاهت را به چشمانم نمی دوزی

اجاق گرم قلبم را فروزان کن که جان گیرم

وگرنه رو به خاموشیست و می دانی که می میرم

                                                 

به یادت خواب می دیدم

سحر با خاطرات تو ز بستر می شدم آری..........

کنون خاموش می بینم تمام خاطراتم را         

                                                      

چرا؟

چون تو تمام عشق من را یک تصور

آه آری یک تصور فرض می کردی

تو که دستان سردم را همیشه گرم می کردی       

                                                           

تو که فانوس قلبم را پر از دریا وشب کردی

تو که از ناله عشقت به من گفتی شب مهتاب

تو که گفتی خریداری غزلهای گرانم را            

                                                               

تو که با بال سبز عشق مرا تا قصر ها بردی

و تا آبی ترین آبی مرا تا بیکران بردی

ولی دروازه قلبت عجب بی چفت و بی بند است

که اکنون از من و عهدت نداری یاد چندانی..........

                                                  

از آن روزی که تو رفتی کلام سرد من یخ زد

و خواب از چشم من پر زد

گل باغ دلم پژمرد                                                   

تمام من فراری شد     

شدم سایه درون شهر

همان بودم ولی بی تو و با یک کوله بار غم

تمام وسعت شب را به دنبالت گذر کردم                     

 و تا دریای بی تابی به غربت ها سفر کردم

عجب رسوا شدم آری رفیق شهر مهتابی

بهار من زمستان شد و تو تندیس تنهایی..........

                                                    

عبورت مانده در یادم حضورت را نمی یابم

و تو یک نقطه تاریک برای صبح فردایی                 

                                                               

من امشب بال می خواهم رفیق راه می خواهم

که تا فردا و فرداها کند با یار همراهی  

+نوشته شده در جمعه 5 تیر1388ساعت0:3توسط مهسا ، تنهاترين مسافر | |

 

انسانها تنهائیت را پر نمیکنند، فقط خلوتت را میشکنند. هر چه انسانهای اطرافت بیشتر باشند ، خلوتت آشفته تر و تنهائیت تنهاتر میشود

من که به روی خودم نمی آورم٬
گاهی به جای همه ی تنهايی ها
لبخند تلخی می زنم که مثلاْ‌ خدا هست و...
لابد اتفاقی خواهد افتاد...
انگار نه انگار که اتفاقها
سالهاست که فريبت داده اند
انگار نه انگار که ترانه های «دوستت دارم»٬
تنها لبخندی گذرا شده است
بر دهان کسانی که می خواهند چيز های ديگری بشنوند.
همان بهتر
که خودت را
به کوچه ی روزهای نيامده بزنی

+نوشته شده در چهارشنبه 13 خرداد1388ساعت23:5توسط مهسا ، تنهاترين مسافر | |

 

باز بازي اين افکار پريشان ، با قلمي شکسته مي نگارد نامه اي ديگرتاهيچگاه فراموشت نکند

اين دل پر درد و نالان.

هيج جا نمي روم من همين جا مي مانم در ميان همين لحظه هاي سرشار از تنهايي در ميان

همين حرفهاي به ظاهر تکراري ميان همين کوچه ، کوچه هاي دلتنگي

ميان ...

همواره در پس جاده هاي غريب مسافر بودن چه سخت است واين چشمان نگران

چه بيتاب در جستجوي توست در جستجوي گمشده اي ميان زلفان پريشان عالم

و ميان اين مردمان نامرد ....

+نوشته شده در چهارشنبه 23 اردیبهشت1388ساعت22:23توسط مهسا ، تنهاترين مسافر | |